Het is ieder keer maar weer de vraag of we het voor elkaar krijgen: vier, soms vijf geschikte muzikale acts en evenzovele locaties op loopafstand van elkaar in Amsterdam-Oost. Want dat is kort gezegd het concept van Wijsjes Uit Het Oosten, een knus huiskamerfestivalletje voor een klein publiek (maximaal 25 kaarten) op een liefst zonnige zondagmiddag. Het programma is altijd een verrassing: niemand weet wat hem of haar wordt voorgeschoteld en waarheen de tocht zal leiden. Gistermiddag vond de alweer 27ste editie plaats. We trapten af in de woonkamer van Elien met koffie, taart, en een optreden van Luuk van de Klundert oftewel Citruks. Deze exponent van de ‘nieuwe nederlandse naïviteit’-lichting verzorgde een innemende set met keyboard, sampler en Nederlandstalige teksten (Wat sta je nou te kijken is een klassieker in de dop) gebracht met een wat weifelende, af en toe naar de juiste toon zoekende stem. Achteraf gezien had die stem wat beter versterkt mogen zijn maar imperfectie is óók des Wijsjes, zeggen we dan maar.
Vervolgens toog de karavaan naar een flatgebouw vlakbij het Muiderpoortstation. In de gemeenschappelijke ruimte van een vrouwenvleugel op de zesde verdieping (met fantastisch uitzicht) trad Marg van Eenbergen aan. Marg speelde een aantal songs van haar nog te verschijnen album Adultery. Op die plaat krijgen de nummers naar verluidt een elektronische begeleiding, maar deze middag werden ze met verve op akoestische gitaar uitgevoerd. Teksten over de relationele mores van vrouwen van middelbare leeftijd (toch een substantieel deel van ons publiek) zetten de toon. Gelukkig gebeurde dat met humor: het nummer I Only Fucked Him Because He Looks Like You zorgde voor de nodige hilariteit.
Na een stevige boterham en de nodige rosé – de sfeer zat er inmiddels goed in – begaven we ons naar het Tekenkabinet van Manja, dat helaas haar laatste weken beleeft aan de Dappermarkt (ga kijken zolang het nog kan!) Aan de muren tientallen tekeningen in allerlei stijlen, op een tafeltje glaasjes jenever en augurken (een Wijsjes-traditie, iedereen die vaker is geweest weet dat het er onherroepelijk aan komt, maar nooit waar en wanneer.) En achterin Jaap Boots die ons in ruim een half uur meerdere facetten van zijn singer-songwriterschap liet horen, van nostalgisch terugblikken op zijn jeugd in Bergen aan Zee (Montagnes-sur-Mer) via een protestsong waarin hij zich letterlijk verslikte in het woord ‘genocide’ tot een vertaalde Nick Cave-ballade. Vertaald ja, want ook Jaap zong in het Nederlands.
En dóór, naar de alweer laatste locatie: 30m3_, atelier/presentatieruimte van Su. Op een klein podium stond Bazip Zeehok, een trio met tezamen bijna anderhalve eeuw aan muzikale ervaring in het alternatieve/underground-segment. Op drums en old school-elektronica Gert-jan Prins, die wij nog kennen van ons aller-, állereerste Polderlicht-project, waar hij een noise-set speelde die dermate uit de hand liep dat mensen uit het publiek dreigden de stekker eruit te trekken. Dan doe je toch iets goed… Op gitaar en loops Lukas Simonis, die eerder speelde in bands als Coolhaven, AA Kismet en Trespassers W, en daarbij ook nog de tijd vond om het Rotterdamse platform Worm op te richten. En in het midden Jos Kleij, oftewel G.W. Sok, die na zijn tijd als zanger/declameerder in het roemruchte The Ex zijn vocale diensten aan ontelbare samenwerkingen en bands heeft verleend. Ook Sok deed het in het Nederlands, en ook hij had een Nick Cave-interpretatie in petto, zij het met de nodige ironie: Cave’s Stagger Lee verwerd aldus tot Stakker Wie? Ook Hey Joe van Jimi Hendrix werd verSokt en heette nu Hee Meneer (Waar Gaat U Heen Met Dat Geweer?) De muziek was stekelig, soms Beefheartiaans tegendraads, zo nu en dan behoorlijk hard, maar altijd genietbaar. Het koude bier vloeide intussen rijkelijk, iedereen toonde zich blij en voldaan, de dag kon niet meer kapot. Volgend jaar weer?
