Al weken kun je Radio1 niet opzetten of het reclamespotje voor de William Turner-expositie in het Dordrechts Museum komt langs, “met spannende lichtkunst van Nicky Assmann”. Wij hebben een paar keer prettig met Nicky mogen samenwerken; een goede reden om ons zuidwaarts naar ‘Dort’ te begeven. Maar eerst, bij wijze van voorprogramma, bezoeken we Monopole te Schiedam, ooit een bioscoop en nu een dependance van het Stedelijk Museum aldaar. We zien er een kleine maar zeer fijne expositie met lichtkunst in de beste Olafur Eliasson-traditie, waarbij onder meer (laser)licht op rimpelend wateroppervlak wordt geprojecteerd en gereflecteerd. Ook fijn is de ‘wolk’ boven ons hoofd: een ruimtebreed wapperend doek waarin het regelmatig lijkt te donderen en bliksemen.

Het Dordrechts Museum toont een aantal Turner-schilderijen van zeeën en rivieren, met steevast een hoofdrol voor het licht boven – en dus ook ín – het water. Het betreft veelal op jongere leeftijd gemaakte, tamelijk precieze werken: ’s mans latere, impressionistisch aandoende werk is wat minder vertegenwoordigd. Via een rode lichtsluis gaat Water en Licht van de 19e eeuw over naar het nu en zien we een aantal installaties van Nicky Assmann. Deels zijn dat geüpdate versies van werken die we eerder zagen, maar als die zo indrukwekkend zijn als ‘lichtkanon’ The Abysses Of The Scorching Sun is dat allesbehalve een straf. Ook het nieuwe werk mag er zijn, en ook dat bewijst nog maar eens (net als eigenlijk alles dat we vandaag zagen) dat met analoge middelen nog steeds magische resultaten zijn te behalen.

Meteen hierboven: Sunbeam Captured (2025) van Sabine Marcelis en Boris Acket | The Evening Gun (1825), mezzotint van William Turner | en diens Stormy Sae Breaking On A Shore (1840-1845) | Foto helemaal bovenaan: Wavering (2023) van Lachlan Turczan)

Hierboven: Solid Liquid (2018) van Nicky Assmann en Joris Strijbos | When The Brilliance Of Light Refracts A Thousand Times (2025) van Nicky Assmann | en haar The Abysses Of The Scorching Sun (2018)