Grok en Krrh kijken elkaar snaaks aan; hun lage voorhoofden glimmen van opwinding, het zweet loopt over hun kromme, harige ruggen. Nooit eerder klonken hun gitaren zo hard en massief als in deze enorme, galmende grot. Het gebrul van een bronstige mammoet is er niks bij! Elke keer als ze met hun kalknagels de snaren aanslaan schudt de rotsige bodem onder hun voeten en klinken er weer andere boventonen. Dat de rudimentaire tekeningen op de wanden erdoor verkruimelen zal hen een rotzorg zijn: ze gaan volledig op in hun spel. Van zoiets als ritme mogen de twee Neanderthalers dan nog nooit hebben gehoord, over drones maak je ze niks meer wijs.

De nieuwe Sunn 0)))… weergaloos!