Im Keller van het Duisburgse Lehmbruch Museum (ga daar vooral een keer heen, alleen al vanwege de architectuur) draait een film over Anish Kapoor, met daarin veel beelden van vleesklomp-achtige, bloederige, lekker viezige sculpturen. In Kapoors overzichtsexpositie daarentegen, een etage hoger, is op een enkele uitzondering na vooral koeler, cleaner werk te zien. Grote spiegelende vlakken die bizarre vervormingen genereren, een ‘zwangere’ muur (een even monumentale als subtiele uitstulping, recht van voren niet te zien) en een aantal keiharde roze onyx-sculpturen die er zacht als zeep uitzien en er zowat om schreeuwen om betast te worden. Wonderlijk spul…

De Sammlung-opstelling in de kelder is niet of nauwelijks veranderd sinds we hem voor het laatst zagen. Dat betekent een prettig weerzien met werk van canon-regulars als Dan Flavin, Joseph Beuys en Yannis Kounellis. Maar we klagen niet, want ook een onzer favoriete Tinguely-installaties staat nog steeds opgesteld – en die doet het bovendien nog prima. Tusssen de massief stalen wielen en balken draaien en ratelen een ouderwets schommelstoeltje in de vorm van een eend, een tuinkabouter, een kikker en een speelgoedauto dat het een lieve lust is. Om hartstikke blij van te worden… hoezo niet functioneel?

Anish Kapoor: 1st Body (harsobject, 2013) | Double S-Curve (2019)
Helemaal bovenaan: Untitled (2020, detail)

Jean Tinguely: Märchenrelief en details (1978)