In het LICHT heette de tentoonstelling in het Udense Museum Krona waarbij Polderlicht als gastcurator betrokken was. Dat was een erg fijn lichtkunstproject om aan bij te dragen, niet in de laatste plaats vanwege de prettige samenwerking met de directie en medewerkers van het museum. Het was dan ook een aangenaam weerzien gisteren. Momenteel toont men er OMG!, een tentoonstelling van popart met religieuze bedoelingen en/of connotaties. De popart die wij kennen ‘viert’ veelal oppervlakkige aardse zaken als soepblikken, zeepdozen en filmsterren – maar er blijkt ook het nodige in deze stijl gemaakt te zijn met meer verheven, ‘hemelse’ motieven. Al werd dat lang niet altijd zo begrepen, zo blijkt uit het verhaal van de Brabantse kunstenaar Jacques Frenken, van wie Krona meerdere kunstwerken toont.

In de jaren ’60 van de vorige eeuw zette de Katholieke Kerk haar vele gipsen heiligenbeelden massaal aan de straat. Velen daarvan kregen een tweede leven in kroeg of studentenkamer. De gelovige Frenken verzamelde deze beelden en gaf er een eigen draai aan, bijvoorbeeld door een Christusfiguur van het kruis te halen en op een schietschijf te plaatsen (“want dat kruis is stuk gekeken. Het provoceert niet meer.”) Of door een piëta van honderden spijkers te voorzien. Nadat Frenken in een VPRO-documentaire (waarvan in Krona een stukje te zien is) een gipsen Jezus met een zaag onthoofde, was het land te klein. De blasfemie-beschuldigingen werden de kunstenaar uiteindelijk te veel en hij stapte over op minder beladen onderwerpen.

In Uden zijn werken te zien van wereldberoemde popart-kunstenaars als Andy Warhol en Roy Lichtenstein maar, zoals het geval-Frenken laat zien, interessanter zijn de bijdragen van kunstenaars uit de Lage Landen. Erg fraai is het levensgrote handbaldoel van Wim Delvoye, waarbij het net is vervangen voor delicaat glas-in-lood. In het midden staat, bij wijze van keeper, de door steniging (!) omgebrachte Heilige Stephanus (1990). Fraai zijn de studies voor acht glas-in-lood ramen in de Maastrichtse Martinuskerk door Hans Truijen (1966) waarin fotomateriaal uit onder meer Time Life Magazine wordt gecombineerd met strakke grafische elementen, heldere kleuren en hier en daar een woord: het zou van Gilbert & George kunnen zijn, ware het niet dat die zich pas tien, vijftien jaar later aankondigden. Als laatste noemen we Woody van Amen, die alleen al vanwege zijn achternaam niet mocht ontbreken in deze kleine maar fijne tentoonstelling.