Per toeval belandden we onlangs in de Stevenskerk, ‘het kloppend hart van Nijmegen’. Daar klonk een zachte soundscape, bestaande uit subtiel bewerkte geluiden uit de kerk zelf; feitelijk werd de akoestiek van het imposante gebouw versterkt. Deze bescheiden ingreep (‘Resonant Space’) van de Belgische geluidskunstenaar Amber Meulenijzer werd aangevuld met Gregoriaanse zang. Zo’n vijftien oudere heren in lange zwarte gewaden schreden door de kerk en brachten unisono liederen van onder meer de middeleeuwse mystica Hildegard von Bingen ten gehore, voorzichtig voorzien van Meulenijzers galm- en noise-effecten. Best fraai, maar toen de heren het ronddwalen voor gezien hielden en zittend op een paar kerkbanken verder zongen verslapte de aandacht al gauw. Daarna was het tijd voor muzikant Lukas De Clerck en zijn aulos (αὐλός), een klassiek-Grieks dubbelloops blaasinstrument, waarvan de toonhoogte net als bij een trombone wordt beïnvloed door de lengte van uitschuifbare buizen aan te passen. Niet dat De Clerk dat meteen deed: aanvankelijk bleef het bij een soort gruizig gegrom op één toon, met hooguit microtonale verschillen. Maar gaandeweg werd die grom steeds meer naar boven of beneden opgerekt, ontstonden er boventonen en werd het spannender, mede omdat Amber Meulenijzer wat meer los ging op haar mix- en mengpaneel. Het resultaat klonk helemaal van nu en zou als voorprogramma van bijvoorbeeld Sunn 0))) niet hebben misstaan.