the final frontier

We bevinden ons in de achterste tentoonstellingszaal van het EYE Filmmuseum, voor een projectiewand van zo’n vier meter hoog en minstens twintig (!) meter breed, met daarop de meest gedetailleerde en meest gelaagde van vier monumentale videoprojecties van Ryoji Ikeda. Het werk biedt een panoramische kijk op (een deel van) de uitgestrekte kosmos, zwart als de nacht en met duizenden sterren en kometen.

Een soort multiple scanner tast continu af wat we zien, van links naar rechts en van boven naar beneden. Het uitspansel wordt onderverdeeld in regelmatige v(l)akken; de afmetingen, massa en samenstelling van de duizenden hemellichamen (de meesten daarvan blijkbaar zojuist ontdekt) worden in kaart gebracht, gerubriceerd en van coördinaten voorzien. Kosmische gaswolken worden op het scherm weergegeven als zeeën van kleur. Terwijl we steeds verder lijken door te dringen in de oneindigheid en boldly go where no man has gone before, klinken onverstoorbaar de kille, hoge piepjes en bliepjes van de radar. Het is alsof we op de brug staan van ruimteschip de USS Enterprise, waar alleen mister Spock de logica overziet van de enorme hoeveelheid data die voor onze ogen wordt gegenereerd.