proefrit

Het heeft even geduurd maar Amsterdam is een museum voor hedendaagse kunst rijker, zo schrijft de Volkskrant. Dat ‘museum’ is verspreid over vijf ondergrondse en twee bovengrondse locaties. Die liggen behoorlijk ver uit elkaar, maar dankzij een tegelijkertijd aangelegd metrolijntje valt alles makkelijk in één of anderhalf uur te bekijken. Vanochtend bekeken we in alle vroegte en in alle rust de gehele ‘collectie’: acht monumentale kunstwerken in compleet verschillende media (fotografie, video, licht, tegeltableaus, metselwerk) en uiteenlopend van tamelijk subtiel (‘doorgelopen’ kleuren in station De Pijp) tot ‘klassiek’ (natuurstenen mozaïeken in station Rokin) en enigszins stripachtig (klare lijn-vogels op de vloer in station Noord.) Een favoriet aanwijzen is onmogelijk: alle werken hebben kwaliteit, zijn karaktervol en komen, mede omdat de locaties verder tamelijk sec zijn ingericht, ieder voor zich uitstekend tot hun recht. Of de Noord/Zuidlijn écht een succes is, daarover zal nog wel een tijdje worden gediscussieerd maar de kunst in de stations vinden wij alvast erg geslaagd.

De totale kosten van de kunstwerken en het hele traject naar de realisatie ervan bedragen vijf miljoen euro: naar verhouding een schijntje. Vijf miljoen is amper 0,15% (nul komma vijftien procent ofwel anderhalf promille) van het totale kostenplaatje. Voor een paar promille dáár weer van zouden wij met liefde de Inkijkactiviteiten op ‘onze’ Oostlijn-stations voortzetten. Met name op station Van Der Madeweg is het momenteel een dooie boel. Misschien dat het GVB, nu die Noord/Zuidlijn eindelijk gereed is, de tijd heeft om daar eens over na te denken…

Op de foto: Gerald van der Kaap – I want a permanent wave (station Europaplein)