ikeda-san

De tentoonstelling van Ryoji Ikeda, gisteravond geopend in Filmmuseum EYE, werd aangekondigd als ‘een onderdompeling in beeld en geluid; een visueel bombardement’. Dan reken je, zeker als je een paar Youtube-filmpjes van meneer Ikeda hebt bekeken, op spektakel. Kabaal. Die verwachting werd nog eens versterkt door het werkelijk snoeiharde openingsconcert van Glice (een geabstraheerde, elektronische update van de experimenteelste stukjes Ummagumma, zoiets ongeveer.) Maar hoewel het bijzonder fraai is wat Ikeda in EYE laat zien valt het met dat ‘bombardement’ eigenlijk reuze mee. Sterker nog: zelfs tijdens de razend drukke opening is de sfeer in de expositiezalen bijna sereen te noemen. De muziek die we daar horen, opgebouwd uit drones, scangeluiden en onderzeeër-piepjes, is relatief subtiel en kent een ‘fatsoenlijk’ volume. De geprojecteerde beelden (geometrische composities van over en door elkaar heen schuivende tekstblokken, moleculaire structuren, space-data en nog veel meer) zijn weliswaar erg groot en extreem gedetailleerd, maar het ritme waarmee ze voorbijkomen is gestaag en dwingt tot zitten en het getoonde rustig ‘indrinken’. Epileptici en andere lichtgevoelige zielen hoeven zich in de zalen met deze ‘data-projecties’ in elk geval geen zorgen te maken. Anders ligt dat wellicht bij (wat ons betreft) hét hoogtepunt van de expositie: een video-installatie die geen stroom data laat zien maar een zwarte ronde vorm (of is het een gat?) waaromheen in hoog tempo pulserende halo’s worden geprojecteerd. Point Of No Return is als een hyperactieve liefdesbaby van Anish Kapoor en Roland Schimmel. Magnifiek.


(foto: Gert Verbeek. Zijn verslag van de avond staat hier.)