hail haley fohr

Die stem! Diep, vol, volumineus en met kippenvel veroorzakend vibrato. Met in de verte echo’s van Diamanda Galás en late period Scott Walker. Een stem die je niet zou verwachten bij zo’n frêle tiepje als Haley Fohr, in kleine kring beter bekend als eenvrouwsproject Circuit Des YeuxMet die dramatische bariton zingt ze knap in elkaar gestoken, gedragen songs die niet één-twee-drie te categoriseren zijn maar die invloeden uit zowel folk, drone, minimal (Terry Riley!) als avant-rock verraden.

Gisteravond stond Fohr, gewapend met een twaalfsnarige gitaar en een sample-apparaat, met twee begeleiders (een drummer en een contrabassist) in de kleine zaal van het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Zij brachten daar Circuit Des Yeux’ recente prachtelpee Reaching For Indigo ten gehore, in exact dezelfde volgorde als op de plaat. Het drietal stond vrijwel geheel in het donker, hun silhouetten afgetekend tegen uiterst vage videobeelden op de achterwand, maar dat deed amper af aan de intensiteit. Integendeel: wat Fohr & Co ons gedurende een klein uur voorschotelden, nu eens breekbaar en dan weer genadeloos doorstampend, was van grote emotionele zeggingskracht. Neem nou die toegift Fantasize The Scene – een tearjerker van het soort waar u ons altijd wakker voor mag maken.